متفاوت ترین شبکه اجتماعی در ایران

400x400

بلاگ كاربران


 

 

 پاینده باشی میهن من

 

 


 


 

 

آدم زیر پایش که خالی باشد لابد حق دارد حسادت کند


 به آنها که پایشان روی زمین محکم است...


 دلش خالی که باشد لابد حق دارد غبطه بخورد


 به حال دلهای پر امید...


تمام قد رو به باد و بی پناه ایستاده باشد 


لابد حق دارد حسودی کند به آنها که تکیه گاه مطمئن دارند...


 اما همه ی این حق ها به کنار... 


نیش تلخ حسادت و غبطه خوردن آدم را از پا در می آورد...


 غبطه خوردن هم درد دارد به خدا!...

 

 انگار که یک برگ پاییزی جدا شوداز شاخه و بچرخد و 


بچرخد و با هر چرخشی برگهای هنوز سبز مانده را ببیند


 و به این فکر کند چه لحظه ای باید باشد با سر به زمین 


خوردن... 


گیرم آن برگهای سبز


هم برای همیشه سبز نمانند...

به اشتراک بگذارید : google-reader yahoo Telegram
نظرات دیوار ها


мя_κıпɢ
ارسال پاسخ